Yazı Detayı
24 Ocak 2018 - Çarşamba 10:15 Bu yazı 1369 kez okundu
 
İNSANLIK NEDİR?
Nazan Şara Şatana·
nazansarasatana@hotmail.com
 
 
Sizleri Kimler Yetiştirmiş ki İçinize İnsanlık Denilen Fazileti Fazlası ile Yerleştirmiş.
 
nazanss.blogspot.com
 
 
 
Yüreği olanlar, bu yazacaklarım sizin için, hepimiz için.
Bu nasıl bir şeydir?
Hay maşallah…
Bir yaşanmışlık!
Şimdilerde böyle bir şey olabilir mi diye düşüneceğimiz ve inşallah böyle yürekliler aramaz da yaşıyordur diye umut ettiğimiz!
 
Bazen araştırdıklarım beni kahrediyor.
Seviniyor muyum, üzülüyor muyum? Bilmez halde dolaşıyorum.
Bu tarih nedir?
Bu nasıl bir hastalıktır?
Bu nasıl bir güzelliktir.
 
Babayiğitler, kahramanlar, yürekliler, kalpleri altın olanlar, analarımız, bacılarımız, babalarımız ve yavrularımız.
Sizler nasıl yürekliydiniz, sizler nasıl kutsalsınız, sizler hangi boyuttaydınız da bu kadar güzellikler sizde mevcuttu?
Şimdi nerelere gitti bu kıymetler?
Sizleri kimler yetiştirmiş?
İçinize insanlık denilen fazileti fazlası ile yerleştirmiş.
Sizin analarınıza da maşallah…
Nurlar içinde yatın.
 
Bir yazı, bir olay!
Size anlatacağım yaşanmışlık inanın beni benden aldı. İçimde fırtınalar kopuyor.
 
Yer cephe.
Savaşın en kızışmış hali.
Göz gözü görmüyor, tüfek seslerine acılar içinde kıvranan, bağıran insan sesleri karışıyor. Top güllelerinin korkunç patlamaları kulakları sağır eder halde!
“Allah – Allah” sesleri yeri göğü inletiyor!
 
Savaş tam kızılca kıyamet.
Bir babayiğit asker, ön safhalarda olan arkadaşının düştüğünü görmüş.
Nasıl düşmüştür, elbette vurularak!
Hemen komutanına gitmiş. Yalvar yakar:
“Komutanım, izin verin, gidip arkadaşımı alayım.”
“Nasıl gideceksin, senide vururlar, ölürsün. Üstelik o çoktan ölmüştür.”
“Komutanım izin verin, Komutanım Allah – Billâh aşkına izin verin.”
Komutan çaresiz izin vermiş.
 
O kadar duygusal anlar yaşanıyormuş ki orada. Askerler, bir bir vuruluyor, şehit oluyor, hakkın rahmetine kavuşuyormuş. Komutan her Mehmetçikten sonra kahroluyormuş. Bu savaş, bu kan, bu kurtuluş!
Düşmanı topraklarına sokmayacaklar, gerekirse bir tek kişi kalmayana kadar savaşacaklarmış.
Asker daha da ısrar edince komutan çaresiz kabul etmiş.
 
Asker koşmuş. Ne koşmak, ne gitmek ama!
Silahlar, toplar tüfekler arasında, koşmuşta, koşmuş. Arkadaşını omuzuna atmış, sırtlanmış, geri koşmaya başlamış. Komutanın yüreği ağzında askeri düştü düşecek! Hiçbir kurşun isabet etmemiş. Arkadaşını sipere getirmiş. Komutan ikisine de bakmış. Giden askere:
“Demiştim, gittiğine değmedi, arkadaşın çoktan ölmüş.”
Askerin gözlerinden yaşlar akıyormuş. Ağlayarak konuşmaya başlamış.
“Komutanım ben oraya gittiğimde hala yaşıyordu. Bana ne dedi biliyor musunuz?”
Komutan sabırsızlıkla sormuş.
“Ne dedi.”
“Geleceğini biliyordum dostum’ dedi. Onun son sözlerini duydum, oda benim ona koştuğumu gördü. İşte komutanım bu dünyaya bedel…”
Asker birkaç kez daha tekrarlamış.
“Geleceğini biliyordum dostum– Geleceğini biliyordum dostum.”
 
Arkadaşı için, yoldaşı için, bu vatan için canlarını ortaya koyanlardan biri için hiç düşünmeden, düşman askerlerinin kurşunlarına hedef olurum diye bir an bile tereddüt etmeden gitmiş.
Boşuna kahraman olunmuyor, kahramanların yüreklerine boşuna değer biçilmiyor. Ruhları şad olsun.
 
 
Nazan Şara Şatana
 
 
nazanss.blogspot.com
 
Etiketler: İNSANLIK, NEDİR?,
Yorumlar
Alıntı Yazarlar
Puan Durumu
Takımlar
P
Av
M
B
G
O
1
0
0
0
0
0
0
Nöbetçi Eczane


Nöbetçi eczanlerle ilgili detaylı bilgi için lütfen tıklayın.

Arşiv
Haber Yazılımı